Skala twardości Rockwella

skala twardości rockwella

Metale różnią się pomiędzy sobą m.in. twardością. Dlatego wymyślono kilka sposobów mierzenia tej twardości oraz kilka skal. Skala twardości Rockwella to tak naprawdę kilka skali, służących do pomiaru twardości kilku różnych grup materiałów. Ale zacznijmy od początku.

Choć skala nazwana została na cześć Rockwella, to tak naprawdę wymyśliło ją dwóch Rockwelli: Hughon i Stanley. Opatentowali ją w 1914 roku, a zatem ponad 100 lat temu. 14 lat po patencie szwedzkiego inżyniera Brinella (skala Brinella), a 10 lat przed skalą Vickersa.

Badanie twardości metali metodą Rockwella

Patent braci Rockwell sprowadza się do pomiaru wgłębienia, jakiego dokona diamentowy stożek (ew. stalowy lub wolframowy, w zależności od rodzaju testu) w badanym materiale. Twardość oznacza się jako HR, dodając do tego także skalę, w jakiej było przeprowadzany pomiar: A, B, C, D, E, F i G. HRA i HRC stosuje się do pomiaru stali hartowanych. HRB oraz HRF służy do badania stali niehartowanych oraz metali niezależnych. Poza materiałem, z jakiego wykonany jest wgłębnik, występuje także różnica w nacisku np. HRC – diamentowy stożek 120 stopni, nacisk 150 kg; HRB – stalowa kulka o średnicy 1,588 mm i nacisk 100 kg.

Skala twardości Rockwella – przykładowe wartości

  • Stal narzędziowa, stal szybkotnąca – ok. 66 HRC
  • stal łożyskowa – 59-64 HRC
  • Stal 1095 – 45-60 HRC
  • Stal nierdzewna CPM S30V – 57-64 HRC

Przedziały biorą się z różnic w procesie hartowania.

fot. L-hao, pixabay.com, CC0

Comments

comments